Vormen van waarzeggerij
Het humanisme uit de Renaissance (15e en 16e eeuw) zag een hermetische opleving en neoplatonische varianten van ceremoniële magie. Geomantie werd geclassificeerd als een van de zeven "verboden kunsten", samen met Hydromantie, Aeromantie, Pyromantie, Chiromantie (handlijnkunde), Spatelamantie (scapulimantie) en Necromantie.
55 vormen van waarzeggerij:
-
Aeromantie
-
Alectryomantie
-
Aleuromantie
-
Aspidomantie
-
Astragalomantie
-
Axinomantie
-
Botanomantie
-
Carromantie
-
Catoptromantie
-
Cattabomantie
-
Causimomnantie
-
Chartomantie
-
Chiromantie
-
Cleidomantie
-
Coscinomantie
-
Critomantie
-
Cromniomantie
-
Cystallomantie
-
Eromantie
-
Floromantie
-
Geomantie
-
Gyromantie
-
Hydromantie
-
Lampadomantie
-
Lithomantie
-
Livanomantie
-
Macharomantie
-
Myomantie
-
Demonomantie
-
Necromantie
-
Onomantie
-
Oneiromantie
-
Onychomantie
-
Oomantie
-
Ophiomantie
-
Oneiromantie
-
Peggomantie
-
Phyllorhodomantie
-
Podomantie
-
Psychomantie
-
Pyromantie
-
Rabdomantie
-
Scapulimantie
-
Sciomantie
-
Sideromantie
-
Spatalomantie
-
Stareomantie
-
Sternomantie
-
Sycomantie
-
Tasseagrafie
-
Theomantie
-
Theriomantie
-
Tuphramantie
-
Tyromantie
-
Xylomantie
Geomantie
De kunst van geomantie was een van de meer populaire vormen van magie die mensen tijdens de renaissanceperiode beoefenden. Geomantie was een vorm van waarzeggerij waarbij een persoon zand, steen of aarde op de grond zou werpen en de vormen zou lezen. De Geomantische figuren zouden hen dan "alles" vertellen op basis van geografische kaarten die werden gebruikt om uit de vorm te lezen.
Scrying of Gazen
Scrying is de praktijk van het zoeken naar een geschikt medium in de hoop belangrijke berichten of visioenen te ontdekken. Het doel kan persoonlijke begeleiding, profetie, openbaring of inspiratie zijn, maar door de eeuwen heen is scrying in verschillende vormen ook een middel geweest voor waarzeggerij of waarzeggerij. Het blijft populair in occulte kringen, besproken in vele media, zowel moderne als eeuwenoude.
Een korte geschiedenis van Scrying
Scrying kan worden gedefinieerd als een methode om te communiceren in de vorm van flitsen van visuele visioenen met de geestenwereld, evenals een glimp van bepaalde gebeurtenissen uit het verleden of de toekomst. Scrying is een onderdeel geweest van verschillende culturen, zoals de oude Egyptische, Griekse en Keltische culturen. Het woord "scry" is eigenlijk afgeleid van de oude Engelse taal. Het oorsprongswoord betekent "onthullen" en "scry" is ook de oorsprong van het woord "beschrijven".
Scrying werd op verschillende manieren beoefend, afhankelijk van de cultuur waarin het werd beoefend. Het vroegste gebruik van scrying zou in 3000 voor Christus in China zijn geweest, door eieren te kraken en de inhoud ervan te interpreteren, terwijl in het oude Egypte jonge jongens werden gekozen om in vazen gevuld met olie te kijken, en in het oude Griekenland staarden de talrijke orakels van Delphi in een speciale bron om voorspellingen te doen. De meest bekende manier van scrying is echter door middel van water en later spiegels. Waterscrying werd gepopulariseerd door de Franse ziener, astroloog en arts Nostradamus, die een kom met water gebruikte om beelden te zien van de verschillende gebeurtenissen in de toekomst. Deze methode is echter geëvolueerd naar andere reflecterende of transparante materialen, zoals beryl, gepolijst kwarts en zelfs olie. Toen, met de komst van de spiegel, werd er vooral met dit object gescreend. In het begin werden spiegels gemaakt van verschillende gepolijste metalen zoals messing, zilver en koper. Spiegels werden zelfs gemaakt door kwik achter glas te houden, en eminente alchemisten van hun tijd, Edward Kelley en John Dee, gebruikten een toonsteen, een stuk gepolijst obsidiaan als een geïmproviseerde spiegel. Het meest populaire medium van vandaag is er een dat eigenlijk heel bekend is: een glazen bol, maar de spiegel wordt ook vandaag nog gebruikt als medium voor scrying, en een heel specifiek medium wordt voor scrying genoemd: een zwarte spiegel. Deze spiegel is slechts een spiegel met een zwarte achterkant in plaats van een zilveren.
Scrying met een zwarte spiegel
Stap een:
Plaats de zwarte spiegel die je hebt gemaakt of hebt gekregen schuin, zodat de spiegel weinig tot niets reflecteert. Dit kan moeilijk zijn om te doen, maar doe je best om de spiegel in een hoek te plaatsen. Je kunt de spiegel zelfs op een altaar plaatsen als je dat wilt.
OPTIONELE STAP:
Als je wilt, kun je een cirkel voor de zwarte spiegel werpen, zodat je deze vanuit het midden van de cirkel gemakkelijk kunt zien. Voer in deze stap beschermingsrituelen of de traditionele grimoire-procedures en invocaties uit als u ze wilt uitvoeren als onderdeel van uw scrying-ritueel.
Stap twee:
Plaats en steek een kaars aan weerszijden van de spiegel. Je kunt kaarsen gebruiken die dezelfde of verschillende kleuren hebben, maar kies kleuren die niet storend zijn; de kleuren moeten wat dof zijn. De kleuren kunnen ook passen bij de sfeer die bij het scrying-ritueel wordt gecreëerd.
Als je het niet zeker weet, plaats dan gewoon een theelichtkaars in plaats van kaarsen aan beide kanten.
Waar je echt op moet letten, is ervoor zorgen dat de kaarsen of waxinelichtkaarsen op de juiste plaats komen. Je wilt ze aan de zijkant en een beetje voor de spiegel zodat de spiegel volledig verlicht is, maar de kaarsen worden niet gereflecteerd in de spiegel.
OPTIONELE STAP:
Als je wilt, brand dan wat wierook voor de spiegel, bij voorkeur een langzaam brandende hars op een stuk kolen, zodat de rook je helpt om dingen in de spiegel gemakkelijker te zien. (Gebruik zo nodig wierook tijdens het ritueel.)
Stap drie:
Mediteer totdat je een diep ontspannen toestand bereikt en behoudt.
Je zou een tijdje kunnen mediteren, tussen de drie en twintig minuten, afhankelijk van hoe lang het duurt voordat je drie tot vijf minuten achter elkaar kunt focussen zonder dat willekeurige gedachten je storen.
Als je niet gemakkelijk een diep ontspannen toestand kunt bereiken, stop dan bij deze stap en oefen een tijdje volledig meditatie totdat je kunt. Meditatie is echt de sleutel tot scrying, dus je zult echt de juiste meditatievaardigheden moeten ontwikkelen als je verder wilt gaan in de scrying-procedure.
Nu ben je klaar om door te gaan met het eigenlijke ritueel van scrying:
Stap een:
Kijk naar je zwarte spiegel met een “soft focus”.
"Soft focus" verwijst naar het scherpstellen van uw zicht net iets voor of een beetje achter de spiegel. Kortom, uw zicht op de spiegel zou eruit moeten zien alsof het een enigszins onscherpe foto is. De gemakkelijkste manier om 'zachte focus' te krijgen, is door je zicht zo te focussen dat je de hele spiegel kunt zien, maar de pupillen van je ogen zijn gefocust op een plek ongeveer een centimeter of twee voor de spiegel.
Stap twee:
Kijk gedurende enkele minuten met een "soft focus" in uw spiegel (u kunt regelmatig knipperen).
Stap drie:
Terwijl je naar de spiegel staart, lijkt het alsof de spiegel een beetje "beslaat", wat betekent dat hij er een beetje wazig of troebel uitziet en een beetje grijs van kleur is. Wanneer de spiegel er voor jou zo uit begint te zien, betekent dit dat je je scrying-ervaring begint.
Totdat dit bij je opkomt, zul je niet ver komen in het scrying-proces. Als je erin slaagt deze stap uit te voeren, kom je echt verder in het scrying-proces. Dit is de reden waarom je moet hebben geoefend met zien met een "zachte focus" voordat je zelfs maar aan het eigenlijke scrying-ritueel begint.
Stap vier:
Zodra de spiegel volledig beslaat in je zicht, blijf naar de spiegel kijken met een "zachte focus" en houd een heldere en open geest. Je zou kunnen beginnen visioenen te zien of verschillende gedachten in je hoofd te denken. Wat er ook gebeurt, laat jezelf gewoon de visioenen of gedachten ervaren; laat ze zich volledig in je geest ontwikkelen zolang je ze nodig hebt.
Deze visioenen en gedachten die zich materialiseren in je geest zijn de resultaten waar je naar op zoek bent wanneer je scrying met een zwarte spiegel. Bij je eerste poging krijg je misschien niets echts, maar als je dit ritueel meerdere keren doorloopt, kan je geest iets zinvols en nuttigs voor je samenstellen. Je moet echter een sterke verbinding met je bewusteloosheid hebben en behouden als je daadwerkelijk vooruitgang wilt boeken met scrying met een zwarte spiegel.
Nostradamus beoefende scrying; hij zou in een kom met water staren terwijl hij in trance was, waarschijnlijk mede veroorzaakt door de Atropa Belladonna, een hallucinogeen .
Edward Kelley en John Dee gebruikten een "shewstone", een stuk gepolijst obsidiaan als een geïmproviseerde spiegel.
Hydromantie
Hydromantie, een vorm van waarzeggerij met water, wordt meestal gebruikt bij scrying. Water wordt gebruikt als medium voor scrying, zodat de beoefenaar illusoire beelden erin kan zien. Hydromantie is afkomstig uit Babylonië en was populair tijdens de Byzantijnse tijd, terwijl het in middeleeuws Europa werd geassocieerd met hekserij. Nostradamus gebruikte een kom met water om te scryen.
Aeromantie
Aeromantie bestond uit het in de lucht gooien van zand, vuil, zaden of as en het bestuderen en interpreteren van de patronen van de stofwolk of het neerslaan van de zaden. Dit omvat ook waarzeggerij afkomstig van donder, kometen, vallende sterren en de vorm van wolken.
Pyromantie
Pyromantie is de kunst van waarzeggerij die bestond uit tekens en patronen van vlammen of rook. Er zijn veel variaties van pyromantie, afhankelijk van het materiaal dat in een vuur wordt gegooid en men denkt dat het wordt gebruikt voor offers aan de goden en dat de godheid aanwezig is in de vlammen met priesters die de overgebrachte voortekenen interpreteren.
Chiromantie
Chiromantie is een vorm van waarzeggerij gebaseerd op het lezen van handpalmen en gebaseerd op intuïties en symboliek met enkele symbolen die verband houden met astrologie. Een lijn uit de hand van een persoon die op een vierkant lijkt, wordt als een slecht voorteken beschouwd, terwijl een driehoek een goed voorteken zou zijn. Dit idee komt van het driehoek-en-vierkant aspect in de astrologische aspecten.
Xylomantie
Een ongebruikelijk en vaak over het hoofd gezien middel van waarzeggerij, Xylomantie is een moeilijk te begrijpen fenomeen, halverwege tussen het fenomeen van ware zieners en het natuurlijke fenomeen van ambient magie. Twijgen, verzameld uit zeer magische gebieden, kunnen vaak opmerkelijk afgestemd zijn op de magie en dus het waarschijnlijke lot van dat gebied, en zijn ook goed afgestemd om de omgevingsmagie op te pikken en dus indicatoren van de omgeving elders - het zijn dit soort magisch doordrenkte twijgen die vaak wichelroedes of toverstokken worden.
Xylomantie is een bijzonder fenomeen dat wordt aangetroffen wanneer een ziener, of iemand met enige training in waarzeggerij, een aantal van dergelijke twijgen gebruikt als profetische leidingen.
Het werpen of trekken van Ogham-, Rune- & Druid-sticks zijn enkele van de vormen van Xylomancy die tot op de dag van vandaag nog steeds worden gebruikt. Terwijl sommige zieners pure profeten zijn, die profetische verzen spreken wanneer ze erop worden gedrukt, hebben anderen specifieke leidingen nodig - rook of sterren of kristallen bollen, theebladeren, de organen van een offerdier... of xylomantische twijgen. De manier waarop ze vallen kan, bij degenen met aangeboren zienersvermogen, profetische visioenen of zelfs volledige profetie oproepen, terwijl bij degenen met slechts training de patronen waarin ze vallen een rekenkundige betekenis kunnen hebben.
De stokken of twijgen bestaan vaak uit heilig hout (zie Ogham).
Catoptromantie
Catoptromancy (Gk. , katoptron, "spiegel" en μαντεία, manteia, "waarzeggerij"), ook bekend als captromancy of enoptromancy, is waarzeggerij met behulp van een spiegel.
Pausanias, een oude Griekse reiziger, beschreef het als volgt:
Voor de tempel van Ceres in Patras was er een fontein, gescheiden van de tempel door een muur, en er was een orakel, zeer waarheidsgetrouw, niet voor alle gebeurtenissen, maar alleen voor de zieken. De zieke liet een spiegel neer, opgehangen aan een draad totdat de basis het wateroppervlak raakte, nadat hij eerst tot de godin had gebeden en wierook had aangeboden. Dan; in de spiegel kijkend, zag hij de voorbode van dood of herstel, al naar gelang het gezicht er fris en gezond uitzag, of van een afschuwelijk aspect.
In het oude Rome werden de priesters die catoptromantie gebruikten specularii genoemd.
.jpg)
Russian folk catoptromancy by Karl Briullov, 1836
Demonomantie
Demonomantie is de kunst van waarzeggerij door demonen op te roepen.
Het kunnen niet-menselijke, scheidbare zielen zijn, of ontlichaamde geesten die nog nooit een lichaam hebben bewoond. Er wordt vaak een scherp onderscheid gemaakt tussen deze twee klassen, met name door de Melanesiërs, verschillende Afrikaanse groepen en anderen. De islamitische djinn bijvoorbeeld zijn niet te herleiden tot gemodificeerde menselijke zielen. Tegelijkertijd worden deze klassen vaak opgevat alsof ze identieke resultaten opleveren, bijvoorbeeld ziekten.
Etymologie
Van Griekse daimon, goddelijke kracht
Methoden:
De waarzeggerij vindt plaats via de orakels van de demonen, of de antwoorden die ze aan de vragenstellers geven. Deze vorm van waarzeggerij wordt echter als niet erg betrouwbaar beschouwd omdat demonen naar verluidt ijdel en onbetrouwbaar zijn. Elke demon wordt verondersteld alleen te gehoorzamen als de ziener het juiste ritueel gebruikt.
Pazuzu,
Domestic Evil Wind Demon
Classificatie van demonen
Demonen worden over het algemeen geclassificeerd als geesten waarvan wordt aangenomen dat ze relaties aangaan met het menselijk ras. Als zodanig omvat de term:
engelen in de christelijke traditie die uit de gratie vielen,
kwaadaardige genii of bekenden,
zoals het ontvangen van een cultus (bijv. voorouderverering),
geesten of andere boosaardige wraakzuchtigen.
Uitgesloten zijn zielen die worden opgevat als een andere wereld. Maar net zoals goden niet per se spiritueel zijn, kunnen demonen ook als lichamelijk worden beschouwd; vampiers worden bijvoorbeeld soms beschreven als menselijke hoofden met aangehechte ingewanden, die uit het graf komen om de levenden tijdens de nachtwachten aan te vallen.
Van de zogenaamde spookjager van het Maleisische schiereiland wordt gezegd dat hij een man is die met zijn honden het firmament afspeurt, tevergeefs op zoek naar wat hij op aarde niet kon vinden: een bokmuis-hert zwanger van mannelijke nakomelingen; maar hij lijkt een levende man te zijn; er is geen verklaring dat hij ooit stierf, noch dat hij een geest is.
De incubi en succubi van de Middeleeuwen worden soms beschouwd als spirituele wezens; maar ze werden geacht het bewijs te leveren van hun lichamelijk bestaan, zoals nakomelingen (hoewel vaak misvormd). Het geloof in demonen gaat vele millennia terug. Het Zoroastrische geloof leert dat er 3.333 demonen zijn, sommigen met specifieke duistere verantwoordelijkheden zoals oorlog, hongersnood, ziekte, enz.
De vroege Enochiaanse traditie baseert haar begrip van de oorsprong van demonen op het verhaal van de gevallen Wachters onder leiding van Azazel.
In moslimwaarzeggerij spreken ze van de Ghul en de Si'lah, beide gedaanteveranderaars en Ifrit en de Marid. De Ifrit is ook gerelateerd aan de geesten van de doden, op zoek naar wraak, in tegenstelling tot de Marid. Aan de andere kant is de Marid verwant aan die assistenten van waarheidszeggers, die naar de hemel streven om toegang te krijgen tot informatie van de engelen, terwijl de Ifrit dat niet doet.
Necromantie roept ook demonen op, een lijst met hun namen en tekens is te vinden in het Necronomicon
Onomantie
Onomancy (of nomancy) is waarzeggerij op basis van de naam van een onderwerp. Onomantie was populair in Europa tijdens de late middeleeuwen, maar zou zijn oorsprong vinden bij de pythagoreeërs. Er zijn verschillende methoden mogelijk om een naam te analyseren, waarvan sommige gebaseerd zijn op rekenkunde of gematria.
Een vroeg voorbeeld van onomantie is te vinden in het Secretum Secretorum. Het daar gegeven systeem omvat het optellen van de numerieke waarden van de letters in de namen van twee antagonisten, het totaal voor elke persoon delen door 9, en de rest vergelijken met een tabel die de overwinnaar voorspelt.
In China, Taiwan en Japan staat onomantie bekend als (Chinees: xingming panduan; Japans: seimei handan). Het kan verschillende vormen aannemen, maar de meest populaire is gebaseerd op de tekenstreken in de geschreven naam van het onderwerp, en het resultaatnummer is modulo 81, de resten 0, 1、3、5、6、7、8、11、13 、15、16、17、18、21、23、24、25、29、31、32、33、35、37、38、39、41、45、47、48、52、57、58、61、63 、65、67、68 zijn "geluksgetallen".
Two charts from Kitab Sirr al-asrar,
an Arabic copy of
the Secretum Secretorum (1264)
Haplologisch voor onomantie:
Onomantie betekent 'waarzeggerij op naam' en, als de overgebleven manuscriptnummers een indicatie zijn, de meest voorkomende vorm van waarzeggerij in de latere middeleeuwen. Waarzeggerij is een oud en intercultureel fenomeen. Benedek Láng geeft een beknopte definitie: het is 'de procedure om de toekomst te voorspellen en verborgen kennis te ontdekken door middel van de interpretatie van tekens'. Er zijn veel vormen aanwezig in middeleeuwse bronnen, die in twee categorieën vallen: 'actief' of opgezet (zoals dobbelstenen); en 'passief', of spontaan (zoals voortekens en voortekenen). Onomantie valt in de eerste categorie, samen met andere soorten waarzeggerij, zoals geomantie (stippen tekenen), chiromantie (handlezen) en bibliomantie (willekeurig openende boeken, meestal de Bijbel)
the Sphere of Life and Death
or Sphere of Pythagoras
De meest voorkomende variëteit in middeleeuwse manuscripten, de Bol van Leven en Dood of Bol van Pythagoras.
De bol wordt meestal gebruikt om te voorspellen of een zieke zal leven of sterven, maar wordt ook gebruikt voor elke vraag over een persoon die een ja/nee antwoord vereist. Het vers van zes regels onder aan de pagina geeft de operator de opdracht om de naam van de zieke persoon te nemen en de letters van hun naam om te zetten in numerieke equivalenten (die te vinden zijn in de twee buitenste randen van het diagram). Deze tel je op tot een totaal. Voeg het nummer van de dag van de maan toe waarop ze voor het eerst ziek werden (een getal tussen 1-30), en het nummer van de planetaire weekdag (elke dag heeft een overeenkomstig nummer, meestal in of naast het diagram). Deze drie getallen worden opgeteld tot een totaal en gedeeld door 30. Als de rest zich op de bovenste hemisfeer bevindt, zal de persoon leven, als hij zich op de bodem bevindt, zullen ze sterven. De drie kolommen met getallen geven aan of het herstel of de dood snel, gemiddeld of langzaam zal zijn.
Opvouwbare almanak voor artsen met een sfeer (Engeland c. 1375)
De bol wordt voor het eerst bevestigd in een Griekse papyrus gemaakt in de vierde eeuw CE, maar het heeft waarschijnlijk veel oudere wortels. Het werd vertaald en het oudste bewaard gebleven voorbeeld in het Latijn dateert van rond 805 CE. Er was echter een inherent probleem met de vertaling in het Latijn. Elke Griekse letter heeft een overeenkomstig nummer, maar niet elke Latijnse letter. Dit leidde tot verwarring, aangezien middeleeuwse Latijnse vertalers en kopiisten zonder enige reden probeerden het 'juiste' origineel te vinden en nummers aan letters toeschreven. Het resultaat was dat meerdere versies van de Bol overleven met verschillende cijfer-lettercorrelaties en verschillende restanten in het midden. Een ander probleem werd gevormd door niet-Latijnse letters zoals K en W. De meeste Spheres laten deze weg, maar de kopiist van een artsenalmanak, nu London British Library MS Harley 5311, gemaakt in 1406, voegde eraan toe:
Merk op dat als er een dubbele letter is uit een andere taal, het niet twee cijfers maar één moet zijn, dus voor William eerst V en dan moet ik worden gebruikt en zo ook van de rest.
Het gebruik van een Sphere was dus geen exacte wetenschap en er was voldoende ruimte voor dubbelzinnigheid.
De bol was niet de enige onomantische methode die in middeleeuwse handschriften circuleerde. Hier is een experiment gevonden in ten minste vier manuscripten van Engelse herkomst, geproduceerd in de veertiende en vijftiende eeuw:
"Als je wilt weten wie het eerst sterft, een man of vrouw, bereken dan hun namen en ontdek de cijfers van de letters en deel deze door negen. Als het aantal even is, zal de vrouw de man naar het graf leiden. Als het oneven is de man zal door de vrouw worden begraven."
Het is niet moeilijk voor te stellen waarom een dergelijke kennis voor beide partijen in een huwelijk wenselijk zou zijn geweest!
Er zijn nog meer onomantische teksten uit de latere middeleeuwen, zoals de Victorious and Overquished, die twee waarden tegenover elkaar plaatst. Dit werd gebruikt om te bepalen welke van de twee generaals of partijen zou slagen in een veldslag of duel. Maar verreweg de meest voorkomende onomantische methode is de bol.
Macharomantie
Macharomantie (van het Griekse "makhaira", een kort zwaard of een dolk, en "manteia", profetie; alternatieve spellingen zijn machæromancy, machairomancy) is een vorm van waarzeggerij door het interpreteren van messen , dolken of zwaarden , een van de vele methoden van waarzeggerij op basis van over het gebruik van wapens (vgl . belomancy - door pijlen, axinomancy - door bijlen en andere).
Scapulimantie
Scapulimancy was een vorm van waarzeggerij met behulp van het schouderblad van een dier. Het schouderblad zou worden gebroken en op basis van hoe het was gebroken, zou het kunnen worden gebruikt om de toekomst te lezen. Het werd over het algemeen gebroken door het met hete kolen te verhitten totdat het brak.
Druïdische Lepel Waarzeggerij
De oude druïden (200 v. Chr. - 50 n. Chr.) hadden gereedschappen die werden gebruikt om de toekomst te voorspellen, met als voorbeeld de waarzeggerijlepels, een kleine set gouden bladvormige voorwerpen die hol waren met een klein gaatje in een van de blaadjes.
Bloed zou in dit gat worden geblazen met behulp van een kleine buis en de adem van een druïde, zodat de uiteindelijke patronen zouden kunnen worden gebruikt om de uitkomst van bepaalde gebeurtenissen te voorspellen. Het bestond uit het tegen elkaar plaatsen van de twee helften van de lepel en het via een klein gaatje in een kant van de lepel, waarbij ofwel bloed werd geblazen of bot werd vermalen met een rietje. Vervolgens, bij het openen van de lepels en het inspecteren van het gemaakte patroon en de locatie binnen vier kwadranten, zou de druïde de waarzeggerij interpreteren.
Dit is belangrijk omdat deze interpretaties volledig subjectief waren (bijv. als een druïde ten strijde wilde trekken, zouden veel mensen mogelijk kunnen sterven, afhankelijk van hoe ze deze natuurlijke tekens als profetieën lezen). Manipulatie van deze resultaten en hun profetische boodschap zou niet op te sporen zijn door gewone mensen, aangezien alleen de Druïden wisten hoe ze de tekens moesten lezen waarnaar ze op zoek waren. Dit opent de deur voor corruptie en/of het knoeien met resultaten en hun boodschap. De Druïden bleven zo machtig dat zelfs Keltische monarchen hun gezag vereerden en respecteerden.
Ondanks deze enorme invloed is er, afgezien van waarzeggerijlepels, nooit definitief en sluitend bewijs gevonden van druïde profetische instrumenten.
Carromancy
(van het Grieks κηρός, 'was' en μαντεία, 'waarzeggerij'), ook wel bekend als ceromancy, is een vorm van waarzeggerij waarbij was betrokken is. Een van de meest gebruikelijke methoden van carromancy is om was te verhitten tot het gesmolten is en het vervolgens rechtstreeks in koud water te gieten. De vormen en bewegingen van de was terwijl deze afkoelt en stolt, kunnen dan naar verluidt worden gelezen om de toekomstvoorspellingen te voorspellen. Een andere methode die in de huidige tijd vaker wordt toegepast, is het bestuderen van het branden van een gewone kaars. De bewegingen en grillige acties van de vlam zouden dan de toekomst voorspellen.
Carromancy heeft ook wortels in het oude Keltische en misschien later in de oude Romeinse tijd.
Volgens restjes kennis die rond de periode CE 500 zijn geborgen, lijkt het erop dat de kaars die tijdens de wake van een druïde brandde, in een kom werd gegoten en vervolgens in een heldere plas koud water. Daarna konden de voortekenen voor de toekomst worden voorgelezen.
Oinomantie
Oinomancy (of oenomancy of œnomancy) is een vorm van waarzeggerij die wordt uitgevoerd door patronen in wijn te onderzoeken. Een oude techniek, oinomantie werd uitgevoerd door een priesteres die bekend staat als een Bacchante, en beschermd door Bacchus, de Romeinse god van de wijn. Oinomantie wordt nog steeds beoefend, maar is zeldzaam in de Verenigde Staten.
Oinomantie kan op een aantal manieren worden uitgevoerd:
Er wordt wijn op doek of papier gemorst en de resulterende vlekken worden bestudeerd.
Doek of papier wordt gedrenkt of gekookt in wijn en het resulterende uiterlijk van het materiaal wordt bestudeerd.
Het uiterlijk van wijn die als offer wordt geschonken tijdens een plengoffer wordt bestudeerd.
Het bezinksel op de bodem van een glas of fles wijn wordt bestudeerd.
De fysieke kenmerken (kleur, smaak, enz.) van wijn worden bestudeerd.
Bacchante by
William Adolphe Bouguereau
Alectryomantie
Alectryomancy (ook wel alectoromancy of alectromancy genoemd; afleiding komt van de Griekse woorden ἀλεκτρυών alectryon en μαντεία manteia, die respectievelijk haan en waarzeggerij betekenen) is een vorm van waarzeggerij waarbij de waarzegger een vogel, meerdere vogels of met de meeste voorkeur een witte haan observeert of haan die naar graan pikt (zoals tarwe) dat de waarzegger op de grond heeft uitgestrooid. Het was de verantwoordelijkheid van de pullularius om de vogels te voeren en te gebruiken. De waarnemer kan graan in de vorm van letters plaatsen en zo een waarzeggerij onthullen door op te merken naar welke letters de vogels pikken, of de waarnemer kan gewoon het patroon interpreteren dat is achtergelaten door het pikken van de vogels in willekeurig verspreide graan.
In een andere versie bindt de waarnemer de vogel in het midden van een cirkel, rond de omtrek waarvan het alfabet is gemarkeerd, met een stukje graan bij elke letter. Voor elk graan dat de vogel pikt, schrijft de waarnemer de letter op die dat graan voorstelt. De waarnemer vervangt ook elk graan terwijl de vogel het eet, zodat letters kunnen worden herhaald. De opeenvolging van opgenomen letters zal vermoedelijk een bericht bevatten.
Kersttijdwaarzeggerij door Konstantin Makovsky met een Russische volksallectryomantie tijdens Oosters-orthodoxe kersttijd om een huwelijk in de nabije toekomst te voorspellen.
Deze vorm van waarzeggerij is verwant aan Ouija, door de willekeurige selectie van letters; tot gyromantie, door de willekeurige selectie van letters uit een cirkel rond de waarzegger zelf; en tot ornoscopie, waarzeggerij door de bewegingen van vogels.
Alectryomancy is ook het offeren van een heilige haan. Het gebruik van de heilige haan door middel van alectryomantie kan verder worden begrepen binnen dat religieuze karakter en eveneens worden gedefinieerd als het hanengevecht of hanengevecht met de bedoeling communicatie tussen de goden en de mens.
Geschiedenis
Hanen werden vaak gebruikt voor voorspellingen in verschillende delen van de wereld, en door de eeuwen heen werden verschillende methoden gebruikt. De meest voorkomende en populaire vorm van deze waarzeggerij is gebaseerd op de observatie van een haan die maïs eet, verspreid over letters. Deze praktijk werd gebruikt wanneer de zon of de maan in Ram of Leeuw stond. Een cirkel van letters (oorspronkelijk vierentwintig in getal, aangezien j, v hetzelfde zijn als i, u) werd op de grond getraceerd en aangelegd met een soort korrel op elke letter. Vervolgens werd een haan, meestal een witte, uit de korrels geplukt, waardoor letters werden gekozen om een waarzeggerij of teken te creëren. De gekozen letters kunnen ofwel in volgorde van selectie worden gelezen, of worden herschikt om een anagram te maken. Soms kregen lezers 2 of 3 brieven en interpreteerden ze. Extra granen vervingen die van de haan. We weten niet precies hoe lang geleden deze vorm van mantische kunsten werd beoefend, maar we kunnen deze dateren uit ten minste 300 na Christus met bewijs geleverd door Iamlicus, een Syrische neoplatonistische filosoof van Arabische afkomst. Volgens de legende gebruikte de tovenaar Lamblicus deze kunst om de persoon te ontdekken die Valens Caesar in het rijk zou opvolgen, maar de vogel die vier van de granen oppakte, die op de letters "T heo", liet het onzeker of Theodosius, Theodotus, Theodorus of Theodectes was de aangewezen persoon. Valens hoorde echter wat er was gedaan en bracht verschillende personen ter dood wier namen ongelukkig met die letters begonnen.
Afrika
In Afrika wordt een zwarte kip of een jachthaan gebruikt, die binnen een dergelijk religieus gebruik en geloof te voorzien, geïnspireerd door een god, nauwkeurig kan worden aangeduid als een heilige haan of heilig vat. Een Afrikaanse waarzegger strooit graan op de grond en wanneer de vogel klaar is met eten, interpreteert de ziener de ontwerpen of patronen die op de grond zijn achtergelaten.
Een andere methode van alectryomantie, die zogenaamd minder vaak werd gebruikt, was gebaseerd op het reciteren van letters van het alfabet en nota te nemen van die waarop een haan kraait. Brieven werden in volgorde opgenomen en vervolgens werden deze letters geïnterpreteerd als het antwoord op de door zieners gekozen vraag.
Romeinse lectryomantie
Alectryomantie maakte deel uit van een diepgewortelde traditie bij de Romeinen, waarbij de kip wordt gebruikt voor allerlei waarzeggerij met de overtuiging dat het dier een waarzegger is. Om deze reden speelde de kip een prominente rol in het openbare beleid, aangezien er geen belangrijke beslissing werd genomen zonder het dier te gebruiken bij waarzeggerijrituelen. Afgezien van alectryomantie, werd de kip ook gebruikt om de toekomst te voorspellen met waarzeggers die waren opgeleid om betekenissen te lezen in de organen, veren, huid, vlees en botten van de vogel.
De Romeinse waarzeggerijrituelen voor kippen waren complex en werden uitgevoerd met een buitengewoon niveau van organisatie dat ongeëvenaard was onder de oude beschavingen die dezelfde praktijk deelden. Een van de vroegste vormen werd ontwikkeld door de Etrusken, die een uitgebreid ritueel van alectryomantie instelden met behulp van een kip om antwoorden te vinden voor de meest urgente problemen van het leven. Het proces omvatte een cirkel, die in twintig delen was verdeeld om het Etruskische alfabet weer te geven, en elke sector was bestrooid met maïs. De vogel wordt in het midden geplaatst en de volgorde van zijn pikken werd vastgelegd. Specifiek werd alectryomantie gebruikt in het oude Rome om dieven te identificeren.
Een zeldzame, verouderde betekenis van alectryomantie is "een waarzeggerij door een hanensteen". Een cock-stone of alectori was "een kristalkleurige steen (zo groot als een boon) gevonden in de gyzerne of muil van sommige hanen" (Cotgrave). Deze stenen, zogenaamd gevonden in de krop van een haan, waren bekend bij de Romeinen (in het Latijn werden ze alectoria gemma genoemd, letterlijk "hanenjuweel") en er werden magische krachten aan toegeschreven. Blijkbaar werden ze gebruikt voor een soort lithomantische waarzeggerij, hoewel de details van dit gebruik niet te vinden zijn.
Oomantie
Oomancy (soms ovomancy, ooscopie, oomancia, oomantia, ooscopia of ovamancy genoemd) verwijst naar waarzeggerij door eieren. Er zijn verschillende methoden om dit te doen, maar een voorbeeld is het orakel lezen (dwz scrying) van de vormen die een gescheiden eiwit vormt wanneer het in heet water valt. Deze methode lijkt sterk op waarzeggerij van gesmolten lood, die betekenis toekent aan de vormen en vormen waarin heet lood stolt.
Oorsprong
Het woord oomancy is afgeleid van twee Griekse woorden, oon (een ei) en Manteia (waarzeggerij), wat zich letterlijk vertaalt in waarzeggerij. Oomancy was een veel voorkomende vorm van waarzeggerij die werd beoefend in het oude Griekenland en Rome, waar men geloofde dat men de toekomst kon voorspellen door de vormen te interpreteren die werden gevormd toen het gescheiden wit van een ei in heet water werd gedropt.
Bijvoorbeeld: als het eiwit de vorm van een bel had, zou dit betekenen dat er binnenkort een bruiloft zou plaatsvinden. Als het eiwit op een slang leek, werd het beschouwd als een waarschuwing voor gevaar.
Geschiedenis
Hoewel men dacht dat oomancy zijn oorsprong vond in Griekenland, wordt aangenomen dat deze praktijk ook door oude druïden in Schotland werd gebruikt.
Waarzeggerij met eieren werd vaak gebruikt om kennis te vergaren over kinderen die nog in de baarmoeder waren, zoals het geslacht, de gezondheid en de uitgerekende datum van de ongeboren baby. In de praktijk zouden ze een ongekookt kippenei op de buik van de zwangere moeder wrijven en het dan in een schotel breken. Als het gebroken ei één dooier bevatte, zou de moeder één kind baren. Als het ei 2 dooiers, 3 dooiers of meer bevatte, zou dit erop duiden dat de moeder een tweeling of drieling zou krijgen, enzovoort. Men geloofde ook dat als de dooier bloedvlekken bevatte, dit een slecht teken was dat op een miskraam of complicaties tijdens de geboorte wees. Een andere veelgebruikte methode van oomancy met betrekking tot het ongeboren kind is het uitbroeden van een kippenei tussen de borsten van de zwangere vrouw. Men geloofde dat wanneer het kuiken uitkwam, het geslacht het geslacht van het ongeboren kind van de moeder zou onthullen. Er was ook een vorm van oomancy die niet inhield dat je een ei openbrak, maar het in plaats daarvan hard kookte. Aan de ene kant van het ei stond de naam van een god of godin, en aan de andere kant een doel dat de persoon wilde bereiken. Het hardgekookte ei liet men vervolgens van een helling afrollen en interpreteerde welk uiteinde naar boven was gericht en in welke richting het ei wees.
Oomancy was een populaire waarzeggerijmethode die aan het einde van de 17e eeuw in New England werd gebruikt.
Samen met andere jonge meisjes uit Salem Village is het bekend dat Elizabeth Parris en Abigail Williams moeten spelen bij het lezen van voortekenen door middel van een ei en een spiegel (of "Venusglas"), een schijnbaar vergelijkbaar systeem van waarzeggerij over eieren. Eerwaarde John Hale meldde dat deze meisjes eieren in een glas gebruikten om het beroep van hun toekomstige echtgenoten te leren.
De Noorse traditie van oomancy was om het ei te doorboren en het eiwit uit te blazen in een glas water waar het een dag bleef staan. Dan zou de waarzegger het eierglas gebruiken om naar antwoorden op de vraag te zoeken.
In 1806 creëerde Mary Bateman, ook bekend als de "Yorkshire Witch", een hoax die bekend staat als The Prophet Hen of Leeds, waarin beweerd werd dat eieren die door een kip waren gelegd erop waren geschreven 'Christus komt' - een bericht waarvan wordt aangenomen dat het voorafgaat aan de eindtijd. Drie van deze eieren werden door Bateman tentoongesteld, maar later werd ontdekt dat ze met zuur op de eieren had geschreven en ze opnieuw in de eileider van de kip had gestoken.
Oomantie en het boze oog
Vaak is in de geschiedenis het ei in verband gebracht met het boze oog. Ei-waarzeggerij zou worden uitgevoerd op een cliënt waarvan wordt aangenomen dat hij het boze oog heeft ontvangen. Bij het uitvoeren van dit ritueel wordt het ei over het lichaam van de persoon gehaald of op de huid gerold, waarna het onder het bed van de klant, op de mantel of op het altaar wordt geplaatst. Na een dag wordt het ei in een glas of kom halfvol water gebroken en vervolgens geïnterpreteerd om te zien of de cliënt het boze oog heeft gekregen.
Modern gebruik en occulte praktijken
Oomancy is erg populair geworden in moderne occulte en new age-tradities. Tradities zoals Wicca, modern heidendom en moderne hekserij gebruiken niet alleen eieren voor waarzeggerij, maar ook voor het reinigen en verwijderen van negatieve energieën. Het is een culturele traditie onder Latijns-Amerikanen om Oomancy te gebruiken om zich te ontdoen van het boze oog en brujeria die op hen zijn gedaan. Deze praktijk in Latijns-Amerikaanse landen gaat terug tot de inheemse sjamanen en Afrikanen die naar Amerika werden overgebracht.
Een manier om dit te doen is door het ei over het hele lichaam van een persoon te rollen, zodat het de negatieve energie in de persoon kan absorberen. Dan wordt dit ei opengebroken in een kom met water, waar het kan worden geïnterpreteerd of de negativiteit het lichaam al dan niet heeft verlaten. Een moderne variatie op de waarzeggerij van hardgekookte eieren is om symbolen op verschillende plekken van de eierschaal te tekenen die elk een ander antwoord op de gestelde vraag aangeven. Nadat het ei van de helling is gerold, wordt het symbool dat naar boven wijst als het antwoord beschouwd.
In delen van Zuid- en Zuidoost-Azië worden eieren op de grond gegooid en de vormen die bij de botsing worden gemaakt, worden geïnterpreteerd.
In Guatemala worden eieren gebruikt om ziekten te diagnosticeren door verschillende eieren over de patiënt te laten gaan en ze in water te plaatsen om te worden geïnterpreteerd. Deze zelfde techniek is gebruikt in Hoodoo tradities om zieken en gewonden te behandelen.
Lithomantie
Lithomantie is een vorm van waarzeggerij waarbij de toekomst wordt verteld met behulp van stenen of het gereflecteerde licht van de stenen. De praktijk is het populairst op de Britse eilanden.
Geschiedenis
Het vroegste geverifieerde verslag van lithomantie komt van Photius, de patriarch van Constantinopel, die een arts genaamd Eusebius beschrijft die een steen genaamd een baetulum gebruikt om het ritueel uit te voeren. Sommige schrijvers beweren echter ook dat Helenus de vernietiging van Troje voorspelde met behulp van het ritueel.
Oefening
Lithomantie als algemene term omvat alles, van twee-steen en drie-steen lezingen tot open-ended steen gietstukken met een onbepaald aantal stenen.
In een populaire methode worden 13 stenen op een bord gegooid en wordt een voorspelling gemaakt op basis van het patroon waarin ze vallen. De stenen zijn representatief voor verschillende concepten: fortuin, magie, liefde, nieuws, huiselijk leven en de astrologische planeten van Mercurius, Venus, Mars, Jupiter, Saturnus, de zon en de maan.
cystallomantie
The Apparatus of Ceremonial Cystallomancy is een wit-magische waarzeggerij waar je in kijkt, vergelijkbaar met de Spiegel van Salomo. Het kristal is gemonteerd in een frame, gemaakt van gepolijst ebbenhout, ivoor of buxus. De gegraveerde kandelaars moeten van messing zijn. Uit The Book of Black Magic and Pacts, AE Waite, 1910.
Kristallomantie
Waarzeggerij door in een reflecterend of transparant object te kijken, zoals een kristal of verschillende vormen van glas. Hoewel hiervoor tegenwoordig kristallen bollen populair zijn, werd in het verleden vaak een stuk beryl gebruikt, in roodachtige of lichtgroene tinten.
Terramantie
Beschrijving
Terramancy is een vorm van magie die de aarde manipuleert - niet in de zin van natuurlijke magie die gebruik maakt van flora - maar rechtstreeks met de aarde: steen, metaal en mineraal. Tegenwoordig heet het telekinese.
Terramancer's Focus
Om hun kracht verder te concentreren, gebruiken de meeste Terramancers een Focus. Een Focus is een magisch verbeterd item dat bedoeld is om de gewenste manifestaties van de Terramancer te versterken. Een Focus is altijd gemaakt van een aards materiaal, zoals een puur metaal of steen. Obsidiaanringen zijn een veel voorkomende Focus. De massa van de Focus is recht evenredig met de effectiviteit. Er is een afnemend rendement op grootte, maar sommige Terramancers gebruiken enorme Foci om het maximale uit hun inspanningen te halen.
Floromantie
Geloof dat bloemen gevoelens hebben.
Waarzeggerij met bloemen of planten, inclusief hun kleuren, bloembladen en tijd en plaats van planten. Een overtuiging dat bloemen trillingen uitstralen en genezende eigenschappen hebben bij het genezen van ziekten.
Veel voortekenen met betrekking tot het verzamelen van bloemen op midzomeravond hebben de moderne tijd overleefd; en het "veel geluk" dat gewoonlijk wordt toegeschreven aan de vondst...
Botanomantie
Botanomantie is de kunst van waarzeggerij door takken van bomen of kruiden te verbranden. De meest gebruikte takken zijn ijzerhard en doorn. Zowel het vuur als de rook worden gelezen om aan te geven welke actie moet worden ondernomen. Sommige kruiden zijn te vinden onder Oneiromantie.
Coscinomantie
Coscinomantie is een vorm van waarzeggerij waarbij gebruik wordt gemaakt van een zeef en schaar, gebruikt in het oude Griekenland, het middeleeuwse en vroegmoderne Europa en het 17e-eeuwse New England, om de schuldige partij bij een strafbaar feit te bepalen, antwoorden op vragen te vinden, enz.
De term komt in het Engels via zowel Nieuw Latijn als Middeleeuws Latijn coscinomantia, en is uiteindelijk afgeleid van het oude Griekse koskinomantis (Grieks: κοσκινομάντης) een waarzegger die een zeef gebruikt, van koskinon (Grieks: κόσκινον) een zeef. Het woord wordt genoemd door een aantal oude Griekse schrijvers, waaronder Philippides, Julius Pollux, Lucianus en, het meest bekende, Theocritus.
Een methode om coscinomantie te beoefenen wordt beschreven door Cornelius Agrippa, vooral bekend om zijn Three Books of Occult Philosophy, 1533. Na het omstreden vierde boek in dezelfde serie verscheen een werk getiteld de Heptameron, of magische elementen in het eerste deel van Agrippa's Opera omnia of Verzamelde Werken (circa 1600). De eerste van twee bijlagen bij de Heptameron (hoofdstuk xxi) behandelt kort vele vormen van ceremoniële magie, waaronder coscinomantie. Agrippa geloofde dat de beweging van de zeef werd uitgevoerd door een demon, en dat de bezwering Dies, mies, jeschet, benedoefet, dowima, enitemaus de demon feitelijk dwong om de taak uit te voeren. Hij merkt verder op dat de woorden van deze bezwering noch door de spreker, noch door iemand anders werden begrepen (nec sibi ipsis, nec aliis intellectua). Het idee van een krachtig effectieve taal van de geestenwereld is heel gewoon in magisch geloof. De zogenaamde Enochiaanse taal van de 16e-eeuwse goochelaar Edward Kelley is zo'n taal. Kelley geloofde dat de woorden van Enochië zo krachtig waren dat hij ze achterstevoren aan zijn cohort, Dr. John Dee, zou doorgeven, anders ontketende hij oncontroleerbare krachten.
Dit concept is ook te zien in The Arabian Nights waarin een tovenares wat meerwater in haar hand neemt en erover spreekt "woorden die niet begrepen moeten worden".
Er is enige speculatie geweest over de manier waarop de zeef door de schaar moest worden vastgehouden, waarbij sommige schrijvers suggereerden dat een stuk draad werd gebruikt. In de 1567-editie van Agrippa's werken staat een afbeelding die precies dit laat zien. Het is duidelijk dat de zeef zo aan de schaar was opgehangen dat de snijranden van de messen de buitenrand van de zeef raakten. Aldus opgehangen is de zeef in staat tot enige zijwaartse beweging, of zelfs tot vallen. De zeef werd alleen door de twee middelvingers vastgehouden, waardoor het bijna onmogelijk was om de zeef voor langere tijd stil te houden en zo een prognose te maken. De complicerende factor is dat in de Latijnse tekst bij de afbeelding wordt gezegd dat de zeef "omdraait" (circum agatur), wat duidelijk niet kan tenzij hij op twee diametraal tegenovergestelde punten op de buitenrand wordt gehouden.
Andere verwijzingen naar coscinomancy zijn te vinden in François Rabelais' Pantagruel (1532), Johann Weyer's De Praestigiis Daemonum et Incantationibus ac Venificiis (1583) en Barten Holyday's Technogamia of the Marriage of the Arts (1618).
Portret van koningin Elizabeth I (1533-1603) in ceremonieel kostuum met een zeef - Federico Zuccari
Oneiromantie
(van het Griekse όνειροϛ oneiros, droom, en μαντεία manteia, profetie) is een vorm van waarzeggerij gebaseerd op dromen, en gebruikt ook dromen om de toekomst te voorspellen. Oneirogen-medicijnen kunnen ook worden gebruikt om droomachtige bewustzijnstoestanden te produceren of te versterken. Af en toe heeft de dromer het gevoel alsof ze naar een andere tijd of plaats worden getransporteerd, en dit wordt aangeboden als bewijs dat ze in feite goddelijke informatie verstrekken bij hun terugkeer.
Een voorbeeld was de Pythia, die onder invloed was van vulkanisch gas.
Lijst van mogelijke oneirogens:
Amanita muscaria (bevat muscimol)
Artemisia douglasiana of Californische bijvoet, Douglas's saliekruid of droomplant, is een West-Noord-Amerikaanse soort aromatisch kruid in de zonnebloemfamilie die kan worden gebruikt als geur, thee of rook om levendige en lucide dromen op te wekken.
Artemisia vulgaris
Wilde rode aspergewortel kan dromen bevorderen die te maken hebben met vliegen.
Atropa belladonna (bevat atropine, hyoscyamine en scopolamine)
Atropine (via blokkade van acetylcholinereceptoren)
Benzatropine
Calea ternifolia
Calea zacatechichi wordt van oudsher in Midden-Amerika gebruikt als een geloofde manier om lucide dromen te versterken en waarzeggerij uit te voeren. Het kan dromen levendig maken voor de zintuigen, het zicht, de geur, het gehoor, de aanraking en de smaak. Kan als thee worden gedronken of worden gerookt.
Datura (bevat atropine, hyoscyamine en scopolamine)
Dimethyltryptamine (DMT) kan intens levendige en surrealistische spiritueel geladen droomtoestanden veroorzaken.
Entada rheedii ("Afrikaanse droomboon")
Galanthus (geslacht) – Er wordt aangenomen dat een alkaloïde in de plant de concentratie van acetylcholine verhoogt – een neurotransmitter die een zeer actieve rol speelt bij dromen
Hyoscyamine (bilzekruid)
Bijvoet, zie Artemisia douglasiana
Nootmuskaat in veelgebruikte hoeveelheden myristicine en elemicine, kan de levendigheid van dromen vergroten.
Gedroogde waterleliebloemen kunnen worden gerookt of de wortelstokken worden gegeten om levendige dromen te bevorderen.
Veel opioïden kunnen een euforische droomachtige toestand veroorzaken met microslaap, in de volksmond bekend als "knikken".
Peganum harmala (bevat harmaline)
Salvia divinorum en andere Kappa-receptoragonisten.
Scopolamine
Silene undulata ("Afrikaanse droomwortel") wordt door het Xhosa-volk in Zuid-Afrika gebruikt om lucide dromen op te wekken.
LSD, Mescaline, Peyote, Paddo's en Truffels...
Tyromantie
tyromancy / tiromancy /ˈtaɪəroʊmænsi/: door kaas (Grieks tūros, kaas + manteía, profetie)
Tyromancy is een vorm van magische waarzeggerij die het gebruik van kazen en hun geleidelijke rijping kenmerkt.
Verschillende aspecten, zoals de diepte van de kaas, het soort schimmel en de geur, kunnen verschillende dingen helpen voorspellen. Een andere gangbare praktijk is het samensmelten van twee soorten kaas en daarbij een vraag stellen over de toekomst.
Al moet je hier misschien een muntje voor opgooien, oh valley of plenty ;-)
Edward Kelly en Dr. John Dee voeren necromantie uit {illustratie ca.1890}
Necromantie
Beoefenaars van necromantie of demonische magie in de late middeleeuwen behoorden meestal tot de opgeleide elite, aangezien de inhoud van de meeste grimoires in het Latijn was geschreven. Demonische magie werd meestal uitgevoerd in groepen rond een spirituele leider in het bezit van necromantische boeken. Een van die gevallen was in 1444 dat inquisiteur Gaspare Sighicelli actie ondernam tegen een groep die actief was in Bologna. Marco Mattei van Gesso en broeder Jacopo van Viterbo bekenden deel te nemen aan magische praktijken.
Pagina's uit The Richard Rawlinson Necromantic Manuscript
(onbekende auteur/kunstenaar, 15e eeuw)
Het Ouija-bord
De ouija, ook bekend als een spiritboard of een geesten oproepings bord, is het meest bekende necromantische hulpmiddel. Het is een plat bord gemarkeerd met de letters van het alfabet, de cijfers 0-9, de woorden "ja", "nee", af en toe "hallo" en "tot ziens", samen met verschillende symbolen en afbeeldingen. Het gebruikt een planchette (klein hartvormig stuk hout of plastic) als een beweegbare indicator om berichten te spellen tijdens een seance. De deelnemers plaatsen hun vingers op de planchette en deze wordt over het bord bewogen om woorden te spellen. "Ouija" is een handelsmerk van Hasbro, maar wordt vaak generiek gebruikt om naar een ouija bord te verwijzen.
Spiritualisten in de Verenigde Staten geloofden dat de doden in staat waren contact te leggen met de levenden en gebruikten naar verluidt een praatbord dat erg leek op een modern ouijabord in hun kampen in de Amerikaanse staat Ohio in 1886 om ogenschijnlijk snellere communicatie met geesten mogelijk te maken. Na de commerciële introductie door zakenman Elijah Bond op 1 juli 1890, werd het Ouija-bord beschouwd als een onschuldig gezelschapsspel dat niets met het occulte te maken had, totdat de Amerikaanse spiritualist Pearl Curran het gebruik ervan als waarzegger tijdens de Eerste Wereldoorlog populair maakte.
Paranormale en bovennatuurlijke overtuigingen in verband met Ouija zijn bekritiseerd door de wetenschappelijke gemeenschap en worden gekenmerkt als pseudowetenschap. De actie van het bord kan het gemakkelijkst worden verklaard door onbewuste bewegingen van degenen die de aanwijzer besturen, een psychofysiologisch fenomeen dat bekend staat als het ideomotorische effect.
Reguliere christelijke denominaties, waaronder het katholicisme, hebben "gewaarschuwd tegen het gebruik van Ouija-borden", omdat ze beweren dat ze kunnen leiden tot demonische bezetenheid. Occultisten daarentegen zijn verdeeld over de kwestie, en sommigen zeggen dat het een hulpmiddel kan zijn voor positieve transformatie; anderen herhaalden de waarschuwingen van veel christenen en waarschuwen "onervaren gebruikers" ertegen.
Quijabord door Myrddin © 2022
Geschiedenis
voorlopers
Een van de eerste vermeldingen van de automatische schrijfmethode die in het ouija-bord wordt gebruikt, wordt gevonden in China rond 1100 na Christus, in historische documenten van de Song-dynastie. De methode stond bekend als fuji "planchette schrijven". Het gebruik van planchette schrijven als een ogenschijnlijk middel van necromantie en gemeenschap met de geestenwereld ging door, en, zij het onder speciale rituelen en supervisies, was een centrale praktijk van de Quanzhen School, totdat het werd verboden door de Qing-dynastie.
Vroege Britse Planchette, jaren 1850-60.
1860 advertentie voor Boston Planchette
Ouija-bord door William Fudd, 1897
Talking boards
Als onderdeel van de spiritistische beweging begonnen mediums verschillende middelen te gebruiken om met de doden te communiceren. Na de Amerikaanse Burgeroorlog in de Verenigde Staten deden mediums belangrijke zaken door naar verluidt overlevenden toe te staan contact op te nemen met verloren familieleden. De ouija zelf werd in 1890 gemaakt en genoemd in Baltimore, Maryland, maar het gebruik van praatborden was in 1886 zo gewoon dat het nieuws meldde dat het fenomeen de kampen van de spiritisten in Ohio overnam.
Sinds het begin van de geschiedenis van het Ouija-bord is het bekritiseerd door verschillende christelijke denominaties. De Katholieke Kerk in de Catechismus van de Katholieke Kerk in paragraaf 2116 verbiedt expliciet elke praktijk van waarzeggerij, waaronder het gebruik van Ouija-borden. Ook stelt Catholic Answers, een rooms-katholieke christelijke apologetische organisatie, dat "het Ouija-bord verre van ongevaarlijk is, aangezien het een vorm van waarzeggerij is (informatie zoeken uit bovennatuurlijke bronnen)." Bovendien riepen katholieke bisschoppen in Micronesië de borden op om worden verboden en waarschuwde gemeenten dat ze met demonen spraken bij het gebruik van Ouija-borden. In een pastorale brief moedigden de Nederlands Hervormde Kerken haar communicanten aan om Ouija-borden te vermijden, omdat het een praktijk is "gerelateerd aan het occulte". De Evangelisch-Lutherse Synode van Wisconsin verbiedt haar gelovigen ook om Ouija-borden te gebruiken, omdat zij leert dat dit een schending van de Tien Geboden zou zijn.
Wetenschappelijk onderzoek
Het ouija-fenomeen wordt door de wetenschappelijke gemeenschap beschouwd als het resultaat van de ideomotorische respons. Michael Faraday beschreef dit effect voor het eerst in 1853, terwijl hij onderzoek deed naar het omdraaien van de tafel.
Er zijn verschillende onderzoeken uitgevoerd, waarbij de effecten van het ouija-bord in het laboratorium zijn nagebootst en waaruit blijkt dat de proefpersonen onder laboratoriumomstandigheden de planchette onvrijwillig bewogen. Een onderzoek uit 2012 wees uit dat het gebruik van ouija bij het beantwoorden van ja of nee-vragen aanzienlijk nauwkeuriger was dan giswerk, wat suggereert dat het gebruik zou kunnen maken van het onbewuste. Sceptici hebben gebruikers van ouija-borden beschreven als 'operators'. Sommige critici hebben opgemerkt dat de berichten die ogenschijnlijk door geesten werden gespeld, vergelijkbaar waren met wat er door de hoofden van de proefpersonen ging. Volgens hoogleraar neurologie Terence Hines in zijn boek Pseudoscience and the Paranormal (2003)
De planchette wordt geleid door onbewuste spierinspanningen zoals die welke verantwoordelijk zijn voor tafelbeweging. Niettemin is in beide gevallen de illusie dat het object (tafel of planchette) onder eigen controle beweegt, vaak buitengewoon krachtig en voldoende om veel mensen te overtuigen dat geesten echt aan het werk zijn ... De onbewuste spierbewegingen die verantwoordelijk zijn voor de bewegende tafels en Ouija-bordverschijnselen die bij seances worden gezien, zijn voorbeelden van een klasse van verschijnselen die te wijten zijn aan wat psychologen een dissociatieve toestand noemen. Een dissociatieve toestand is een toestand waarin het bewustzijn op de een of andere manier is verdeeld of afgesneden van sommige aspecten van de normale cognitieve, motorische of sensorische functies van het individu.
Ouija-borden werden al vroeg bekritiseerd door geleerden en werden in een tijdschrift uit 1927 beschreven als "'rudimentaire overblijfselen' van primitieve geloofssystemen" en een oplichterij om dwazen van hun geld te scheiden. Een ander tijdschrift uit 1921 beschreef rapporten over bevindingen van het ouija-bord als 'halve waarheden' en suggereerde dat hun opname in nationale kranten destijds het nationale discours in het algemeen verminderde.
In de jaren zeventig werden gebruikers van ouija-borden door sociologen ook als "sekteleden" beschreven, hoewel dit in het veld streng werd onderzocht.
religieuze reacties
In 2001 werden Ouija-borden verbrand in Alamogordo, New Mexico, door fundamentalistische groeperingen, symbolen van hekserij. Religieuze kritiek heeft ook de overtuiging geuit dat het Ouija-bord informatie onthult die alleen in Gods handen zou moeten zijn, en daarom is het een instrument van Satan.
Een woordvoerder van Human Life International beschreef de borden als een portaal om met geesten te praten en riep op om Hasbro te verbieden deze op de markt te brengen.
Deze religieuze bezwaren tegen het gebruik van het Ouija-bord hebben op hun beurt aanleiding gegeven tot opruiende folklore in de gemeenschappen waar ze circuleren. Waarschuwingsverhalen dat het bord een deur opent voor boze geesten, maken het spel het onderwerp van een bovennatuurlijke uitdaging, vooral voor jonge mensen.
