Alsem en zijn kwaliteiten waren al in de oudheid bekend. Deze en andere soorten Artemisia waren heilig voor de Griekse godin Artemis - vandaar hun naam. Het is echter onzeker of de vroege bronnen de Griekse naam absinthion gebruikten als verzamelnaam voor een aantal Artemisia spp. of zelfs andere planten (asters).
In de middeleeuwen werden de krachten van alsem geprezen in het Latijnse hexaeter in de Hortulus van Walahfried Strabo (negende eeuw). Hildegard von Bingen prees het euforisch als “de belangrijkste meester tegen alle uitputtingen”.
In de zestiende eeuw brachten Spaanse jezuïeten de plant uit de Oude Wereld, die bekend stond als hierba santa, 'heilig kruid', naar de hele wereld, met name Midden- en Zuid-Amerika.
In Midden-Europa werd de etherische olie (ook wel absintolie genoemd) uit de plant gedestilleerd en vermengd met alcohol. Deze drank, bekend als absint, werd een modieuze drug, vooral in negentiende-eeuwse artistieke kringen. Chronisch gebruik had echter verschrikkelijke bijwerkingen (hersenbeschadiging; zogenaamd absinthisme). Het is nog steeds onduidelijk of absinthisme te wijten was aan de thujon of aan andere ingrediënten (bijvoorbeeld zouten van zware metalen). Omdat alsem een bedwelmende drug was, en omdat het ook als illegale aborticum werd gebruikt (door kwakzalvers), werd het al snel verboden als gevolg van "toenemend misbruik" in Frankrijk in 1922 en in Duitsland in 1923. Ongeveer tegelijkertijd , werd de "groene fee" (zoals de psychedelische drank werd genoemd) ook illegaal gemaakt in Zwitserland onder dreiging van hoge boetes en gevangenisstraf. Absint is tegenwoordig nergens (officieel) verkrijgbaar.
Sinds het begin van de jaren negentig verkopen veel Zwitserse "scene"-bars dranken die bekend staan als die grime fee ("de groene fee"). Deze dranken bevatten geen echte en illegale absint, maar bestaan uit andere commerciële alcoholische dranken. De echte groene fee is alleen beschikbaar via privékanalen. Niemand heeft me kunnen uitleggen waarom absint bekend werd als de groene fee. Een vrouw vermoedde dat het iets te maken zou kunnen hebben met de effecten, want van absint wordt gezegd dat het mensen meevoert alsof ze betoverd waren door een fee. Anderen suggereerden dat het verwijst naar de vaak groenachtige kleur van de absint. Een Zwitserse man vertelde me dat absint de "meest psychedelische alcohol is die er is".
Absint was aan het eind van de negentiende eeuw een legendarische drug onder kunstenaars en Bohemians. Het werd vooral gepopulariseerd door de absint-afbeeldingen van de Parijse schilders Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901) en Edouard Manet (1832-1883).
De manisch-depressieve schilder Vincent van Gogh (1853-1890) blijkt verslaafd te zijn geweest aan absint. Zijn schilderijen, vooral die waarin briljante gele tinten overheersen (het beroemde "Van Gogh-geel"), zijn goede weergaven van de perceptuele veranderingen die door thujon worden veroorzaakt. Pablo Picasso hielp ook bij het vereeuwigen van absint. Paul Gauguin nam zelfs een ruime voorraad absint mee toen hij naar Tahiti reisde. Alfred Jarry noemde absint "heilig water".
Absint was ook een bron van literaire inspiratie voor schrijvers als Arthur Rimbaud, Ernest Dowson, Charles Cros, HP Lovecraft, Charles Baudelaire, Oscar Wilde, Jack London, Ernest Hemingway, Gustave Kahn, Victor Hugo, Alfred de Musset en Paul Verlaine. Deze auteurs hebben ons een aantal gedichten nagelaten waarin absint wordt geprezen.