Voor een zeer vergelijkbare manier als mandrake (zie Mandragora officinarum). Het is mogelijk dat de wortel ook werd gebruikt als vervanging of alternatief voor die van de mandrake. Volksverhalen hebben de overblijfselen van een belladonna-cultus bewaard die suggereren dat dit het geval kan zijn geweest. In Hongarije, bijvoorbeeld, wordt de wortel "in de nacht van St. George naakt uitgegraven, en een broodoffer wordt gebracht als aan een elfachtig monster". In Roemenië staat de dodelijke nachtschade ook bekend als de wolfskers, de bloem van het bos, de dame van het bos en de keizerin van kruiden.
Belladonna komt veel voor in sommige regio's van Zuid-Duitsland. Het is niet zeker of de plant tot de inheemse flora behoort of in de vroege middeleeuwen is geïntroduceerd. De Duitse namen voor de plant suggereren de psychoactieve effecten ervan (schlafbeere = "slaapbes", rasewurz = "gekke wortel", tollkirsche = "gekke kers") en bevatten heidense verwijzingen (wolfsauge = "wolf's eye", wutbeere = "rage BES"); de wolf is het dier van Wotan en wut (= woede, extase) is zijn kenmerk (wuotan, “de woedende”). De dodelijke nachtschade wordt ook geassocieerd met de dochters van Wotan: "Aan de Nederrijn staan de vruchten bekend als Walkerbeeren ["Valkyrie-bessen"], en de plant zelf staat bekend als de Walkerbaum ["Valkyrie-boom"], en iedereen die aten van de bessen zou het slachtoffer worden van de Walkuren” (Perger 1864). De Walkuren zijn de dochters van hemel en aarde (Wotan en Erda) die de zielen van helden die in de strijd zijn gesneuveld vergezellen naar Walhalla, waar ze worden vermaakt met bedwelmende mede terwijl ze wachten op de Gotterdammerung, de Twilight of the Gods (dwz de wedergeboorte van de wereld). Aangezien Wotan de heer is van zowel de wilde jacht als van de jacht en het bos, was hij ook nauw verbonden met jagers. Bijgevolg aten Zuid-Duitse jagers tot in de negentiende eeuw nog vaak drie of vier belladonna-bessen voordat ze op jacht gingen, een praktijk waarvan werd gezegd dat ze hun waarneming verscherpen en hen betere jagers maakten.

Hoewel de dodelijke nachtschade wordt beschouwd als een klassieke heksenplant, zijn er maar heel weinig details bekend over het magische gebruik ervan in heksenrituelen.


In zijn werk Magiae naturalis [Natuurlijke magie] schreef Giovanni Battista della Porta (ca. 1535-1615) dat een persoon een arcanum (geheim middel) kon gebruiken om zichzelf in een vogel, vis of gans te veranderen. geofferd aan Wotan/Odin ten tijde van de winterzonnewende – en hebben daardoor veel amusement. Hij noemde belladonna als eerste van de middelen die voor deze doeleinden konden worden gebruikt.
In Keltische rituelen en in de neo-heidense rituelen van bepaalde moderne "heksenculten" (Wicca) die hierop zijn gebaseerd, werd en wordt de hierboven vermelde orakelbegassing na een vastenperiode van veertien dagen48 (één veertien dagen) uitgevoerd tijdens de nacht van de volle maan voorafgaand aan het feest van Samhain (1 november). Op die dag werd ook een thee van Amanita muscaria gedronken:
De leden van een groep mensen met kennis van kruiden kwamen dan samen in de "heilige" nacht en selecteerden er zelf een, die dan voor het wierookvat zou gaan zitten als de orakelpriester/ess en de giftige dampen inademen.
De resulterende giftige effecten van de rook zouden de priester/ess in een trance-staat brengen waarin hij of zij als orakel zou dienen en de vragen van de anderen zou beantwoorden of contact zou maken met de geesten of goden. Het is ook interessant dat een priester of priesteres nooit twee keer achter elkaar als orakel mocht fungeren