Myrddin's Garden
Aconitum Lycoctonum
Aconitum Napellus L.
Amanita Muscaria L.
Artemisia Absinthium L.
Arundo Donax L.
Atropa Belladonna L.
Cestrum Parqui
Cannabis Sativa L.
Claviceps Purpurea L.
Conium Maculatum L.
Datura Stramonium L.
Hyoscyamus Niger L.
Lactuca Virosa L.
Mandragora Officinalis L.
Papaver Somniferum L.
Phalaris Arundinacea L.
Psilocybe Semilanceata
Salvia Divinorum
Scopolia Carniolica
Bufo Vulgaris
Aconitum ssp.
Monnikskap Soorten
Aconitum Lycoctonum
Gele Monikskap
Veel soorten monnikskap hebben een wereldwijde etnobotanische betekenis als medicijnen, psychoactieve producten en pijlgif.
Gebruik als medicijn
De volgende soorten aconieten (chuan wu ton) worden gebruikt in de traditionele Chinese geneeskunde en in de Japanse kampo-geneeskunde:
Aconitum carmichaelii
Aconitum chinense
Aconitum hemsleyanum
Aconitum transsectum
Aconitum lycoctonum
Alleen de gedroogde wortelstokken worden gebruikt; ze verliezen hun krachtige toxiciteit tijdens het droogproces. In de traditionele Chinese geneeskunde worden akonietwortels gekarakteriseerd als stimulerend, cardiotonisch, pijnstillend, verdovend en lokaal verdovend. Ze stimuleren de yang-energie en worden gebruikt voor alle yang-kwalen. De dosering ligt tussen de 3 en 8 g. Het Chinese medicijn (fu tzu) heeft de hoogste concentratie aan alkaloïden.
In de Japanse kampo-geneeskunde, die gebaseerd is op Chinese kruidengeneeskunde, staan de wortels van de soort Aconitum carmichaelii bekend als bushi en worden gebruikt voor een zwakke spijsvertering. Farmacologisch onderzoek heeft uitgewezen dat de zogenaamde aconitanen A, B, C en D hypoglykemische effecten hebben, dat wil zeggen dat ze de bloedsuikerspiegel verlagen.
Aconitum Napellus Linnaeus
Blauwe Monnikskap
Monnikskap is een polymorfe soort met veel ondersoorten en gecultiveerde vormen; het wordt beschouwd als taxonomisch complex.
Aconitum napellus ssp. compactum
Aconitum napellus ssp. neomontanum
Aconitum napellus ssp. piramide dale
Aconitum napellus ssp. tauricum
Synoniemen
Aconitum compactum (Rchb.) Gayer Aconitum neomontanum Wulfen
Aconitton pyramidale molen.
Volksnamen
Abnehmkraut, monnikskap, monnikskap, monnikskapsel, aconito napello, akonit, akoniton, altweiberkappe, apolloniabraut, apolloniakraut, 16 apolloniawurz, arche noah, blauelsterkraut, blauer akonit, blau-akapppoenitlze, lbloaunna -Jupiter (cap van Jupiter), eisenhut, eisenhtitlein, eisenkappe, eliaswagen, eysenhiltlein, fischerkiep, fliegenkraut, franzosenkapp, fuchs-kraut, fuchsschwanz, fuchswurz, giftkraut, goatsbane, goekschl, helmin gra eysenhiltha helmblume, herrgottslatsche, herrnhut, heuhtitli, hex, holtschoe, hummelkraut, isenhtibli, jakobsleiter, judenkappe, jungfernschuh, kalessen, kappenblume, kapuzinerchappli, kapuzinerkappe, konigsblume,schildklier, schildurkapch, monnikskapch , noarnkopp, nonnenhaube, Odins hut, pantoffelchen, pantoffelken, papucha, paterskappe, pfaffenhtitchen, pferdchen, steenbolk sche, ra-dug-gam'dzim-pa (Tibetaans), ranunculus montana, reiterkapp, reiter-zu-pferd, rossel, satanskraut, schawwerhaube, schlotfegerskappen, schneppe-kapp, steinkraut, sturmhut, tauben, taubenwurabel, teufelssi phtora interitus (Latijn, "doem"), totenblume, trollhat (Noords, "trollenpet"), tilbeli, tuifelkappe, venuskutschen, venuswagelchen, venuswagen, wolfgift, wolfkraut, wolfskraut, wolfswurz, wiirgling, ziegentod.
Uiterlijk
Deze meerjarige kruidachtige plant kan wel 150 cm hoog worden. De handvormige bladeren zijn diep verdeeld in vijf tot zeven lobben. De weelderige, donkerblauwe,
helmvormige bloemen vormen aan het einde van de stengel (terminale trossen). Het kelkblad heeft de exacte vorm van een hommel, en dit insect is ook van de plant
belangrijkste (en misschien zelfs de enige) bestuiver. De folliculaire vruchten bevatten meerdere zaden. De bloeiperiode is van juni tot augustus. De plant ontwikkelt elk jaar een nieuwe knolwortel, terwijl de wortel van het voorgaande jaar afsterft.
Verdeling
Monnikskap komt voor van Italië tot Ierland en van Spanje tot de Himalaya. Het wordt vaak gevonden in subalpiene zones. Het behoort tot de typische flora van de Alpen en komt (nog) veel voor in Zwitserland.
Teelt
Monnikskap kan worden vermeerderd door zaden of uit gescheiden knollen. Het hanteren van verse wortelknollen kan gevaarlijke toxische effecten hebben! De zaden worden ofwel in het voorjaar gezaaid door ze direct in de grond te drukken of in zaaibedden opgekweekt. Monkshood geeft de voorkeur aan voedselrijke bodems en goede, humusrijke aarde. Het gedijt ook op vochtige bodems.
Geschiedenis
Theophrastus (ca. 370-287 v.Chr.) gaf al een zeer nauwkeurige beschrijving van de plant en zijn effecten en oorsprong.
In de oudheid was monnikskap, of monnikskap, een gevreesd gif dat werd geassocieerd met de legendarische Colchise 'heks' Medea (die waarschijnlijk een Scythische sjamaan was) en de sombere onderwereld. Net als bilzekruid (Hyoscyamus albus), zou de plant zijn voortgekomen uit de slavendrijver van Cerberus, de hond van de hel, en beide planten stonden bekend als apollinaris ("Apollo's plant").
Een andere legende zegt dat monnikskap opkwam uit het bloed van Prometheus, dat op de rotsen druppelde wanneer de adelaar kwam en zijn lever at.
Monnikskap was een belangrijke "strijddrug" in de Romeinse politiek. Keizer Claudius stierf in 54 GT door vergiftiging door monnikskap.
Duitsers hebben de plant misschien gebruikt in hun magische rituelen, zoals toen de Berserkers werden getransformeerd in wolven. In de veertiende eeuw beschreef Konrad von Megenberg het monnikenschap en de giftige effecten ervan in zijn Buch der Natur [Boek van de natuur]. Monnikskap was en wordt nog steeds beschouwd als de meest giftige en gevaarlijkste plant van Europa.
Medicinaal gebruik
Omdat het lang werd gevreesd als een krachtig gif, heeft monnikskap nooit een grote betekenis gekregen in de volksgeneeskunde. In de westerse fytotherapie worden tincturen van monnikskap uitwendig gebruikt om de pijnen van jicht, ischias en neuralgie te verlichten en om koortsachtige verkoudheid te behandelen. Intern worden ze minder vaak gebruikt.
In de homeopathie, Aconitum napellus hom. wordt gebruikt in verdunningen van D3 en hoger in overeenstemming met de medische beschrijvingen voor de behandeling van zenuw- en psychische aandoeningen, bijv. als gevolg van woede, angst, opwinding of neuralgie. Hahnemann had veel lof voor de agent, want "zijn krachten om te helpen zijn wonderbaarlijk". Het wordt vandaag de dag nog steeds voor tal van doeleinden gebruikt.
Ritueel gebruik
In de oudheid werd monnikskap zeker gebruikt als ritueel gif:
Gebogen op zijn vernietiging, mengde Medea in een beker een gif, dat ze lang geleden van de Scythische kusten had meegebracht. Dit gif, zeggen ze, kwam uit de bek van de Echidnean-hond. Er is een grot met een donkere, gapende keel en een naar beneden lopende weg, waarlangs Hercules, de held van Tiryns, Cerberus sleepte met kettingen van onvermurwbaar, terwijl de grote hond vocht en zijn ogen afwendde van het heldere daglicht . Hij, opgehitst tot waanzinnige razernij, vulde de hele lucht met zijn drievoudige gehuil en besprenkelde de groene velden met wit schuim. Mannen denken dat deze schuimvlekken zijn gegroeid; en door voedsel te putten uit de rijke, ruige grond, kregen ze kracht om pijn te doen; en omdat ze op harde rotsen ontspringen en bloeien, noemen de plattelandsmensen ze monnikskap. (Ovidius, Metamorfosen.)
Monnikskap werd vermoedelijk ook gebruikt in andere Scythische preparaten en in sjamanistisch-magische rituelen, bijvoorbeeld om zichzelf in een wolf te veranderen. Mogelijk werd het in de oudheid al gebruikt om vliegenzalf te bereiden. Sinds de vroegmoderne tijd is monnikskap een van de belangrijkste ingrediënten in heksenzalven. Veel van zijn volksnamen suggereren dat de plant werd gebruikt voor zowel rituele als psychoactieve doeleinden: hut des Jupiter (hoed van Jupiter), venuswagen (Venus' wagen), wolfskraut (wolvenplant), hut des trolls (hoed van de trol), Odins hut (Odin's hoed), hex (heks), enzovoort.
Psychoactief materiaal
Wortel (tubera aconiti, radix aconiti, aconiti knol)
Kruiden (herba aconiti, aconiti herba)
In overeenstemming met de groeicyclus van de plant, mag het medicijn niet langer dan een jaar worden bewaard en gebruikt.
Bestanddelen
De hele plant bevat het alkaloïde aconitine (=acetylbenzoylaconine) en aconitinezuur. De hoogste concentraties bevinden zich in de wortel, wat dus het gevaarlijkste deel van de plant is. De wortelknollen bevatten grote hoeveelheden diterpenoïde alkaloïden van het zogenaamde aconitine-type (0,3-2,0%). De structuur van een aantal hiervan is nog niet bepaald. Aconitine is de primaire alkaloïde; mesaconitine, hypaconitine, napelline en N-diethylaconitine zijn ook aanwezig. Bij sommige ondersoorten is mesaconitine de primaire alkaloïde. Aconitine is ook aanwezig in alle andere delen van de plant, hoewel meestal in slechts lage concentraties. Aconitine is zelfs aangetroffen in de nectariën. Hierdoor kan het mogelijk zijn om een psychoactieve honing van de plant te produceren.
Voorbereiding en dosering
Het gedroogde kruid kan gerookt worden. Er is echter geen informatie beschikbaar over de dosering. Mensen moeten worden gewaarschuwd voor oneigenlijk gebruik van deze plant. Zelfs het oogsten van de bladeren kan ervoor zorgen dat de actieve bestanddelen binnenkomen
het lichaam en veroorzaken onbedoelde symptomen van vergiftiging. Zo weinig als 3 tot 6 mg aconitine, wat vaak overeenkomt met slechts een paar gram gedroogd of zelfs vers plantaardig materiaal, kan dodelijk zijn voor volwassenen. Bij orale inname kan slechts 0,2 mg aconitine toxische symptomen veroorzaken. Tincturen werden vroeger gebruikt om migrainehoofdpijn en neuralgie te behandelen. Tot vijf druppels per dag werden ingenomen.
De wortels werden naar verluidt gebruikt bij de vervaardiging van heksenzalven. Ze werden ook toegevoegd aan wijn (vgl. Vitis vinifera), die zowel voor genezing als voor dronkenschap werd gedronken.
Hoewel de plant als extreem giftig wordt beschouwd, is gemeld dat kinderen in IJsland de bloemen eten vanwege hun honingachtige zoetheid.
Effecten
Wanneer het op de huid wordt aangebracht, zou monnikskap gevoelens van tintelingen en hallucinaties veroorzaken. Hierdoor zou monnikskap een belangrijk ingrediënt zijn geweest in heksenzalven. Er wordt gezegd dat het het gevoel geeft een kledingstuk van bont of veren te dragen. In het Rijnland wordt gezegd dat "alleen al het ruiken van de plant de neus doet opzwellen". Monnikskap heeft een sterk stimulerend of bedwelmend effect op paarden. Ze worden "schuimig", dat wil zeggen vurig; om deze reden voerden paardenhandelaren ooit hun dieren met monnikskap voordat ze ze te koop aanbood.
De beschrijving van het verloop van effecten van monnikskapvergiftiging is niet bepaald aanlokkelijk: “Hoe langer de tijd dat de alkaloïde en het medicijn in contact zijn met de mond, hoe meer uitgesproken zullen de lokale, sensorische zenuweffecten in de mond en keel waarneembaar zijn. na acute aconitine- of aconietvergiftiging. Het tintelen en branden kan gevolgd worden door spraakverlies en een gevoel van verlamming in de tong en in het gebied rond de mond, waardoor spreken moeilijk wordt. Wanneer geabsorbeerd, verschijnen zeer karakteristieke gevoelens van tintelingen en formicatie [het gevoel door insecten te worden gekropen] in de vingers, handen en voeten, soms met spiertrekkingen van het gezicht, gevolgd door verlamming van de gezichtsspieren. De vergiftigde persoon wordt ook gestoord door een ondraaglijk gevoel van kou (het gevoel van 'ijswater in de aderen') met onderkoeling, veroorzaakt door stimulatie van de koude centra. Dit wordt gevolgd door gevoelloosheid, symptomen van verlamming in de armen en benen en ademhalingsmoeilijkheden. Groen zien, duizeligheid, zoemen in de oren en trigeminuspijn zijn ook waargenomen. Misselijkheid en braken kunnen voorkomen, maar kunnen ook afwezig zijn, evenals diarree en vaak plassen. Ademhalingsmoeilijkheden en vooral eigenaardige hartstoornissen. . . kan leiden tot bewustzijnsverlies en overlijden als gevolg van hart- of ademhalingsproblemen. Maar het bewustzijn kan ook worden vastgehouden tot de dood, wat onder deze omstandigheden binnen het eerste uur kan plaatsvinden.
