Myrddin's Garden
Aconitum Lycoctonum
Aconitum Napellus L.
Amanita Muscaria L.
Artemisia Absinthium L.
Arundo Donax L.
Atropa Belladonna L.
Cestrum Parqui
Cannabis Sativa L.
Claviceps Purpurea L.
Conium Maculatum L.
Datura Stramonium L.
Hyoscyamus Niger L.
Lactuca Virosa L.
Mandragora Officinalis L.
Papaver Somniferum L.
Phalaris Arundinacea L.
Psilocybe Semilanceata
Salvia Divinorum
Scopolia Carniolica
Bufo Vulgaris
Bufo Vulgaris
gewone pad
Bufo Vulgaris
gewone pad
“Psychedelische” Amfibieën
Over het algemeen is goed gedocumenteerd dat de huid van amfibieën een groot aantal biologisch actieve alkaloïden kan bevatten, waarvan de meeste een uniek farmacologisch en therapeutisch profiel hebben. Onder de geïdentificeerde alkaloïden zijn: steroïdale salamandarijnen (van salamanders); batrachotoxinen (een krachtige en selectieve activator en ligand voor natriumkanalen); histrionicotoxinen (krachtige niet-competitieve blokkers en liganden voor nicotinereceptorkanalen); epibatidine (met een krachtige anti-nociceptieve activiteit op nicotinereceptoren); de neotropische gifkikkers (dendrobatidae); het pumiliotoxine (met myo-/cardio-tonische activiteit) dat aanwezig is in sommige anuran-geslachten van de families Dendrobatidae, Mantellidae, Bufonidae en Myobatrachidae; verschillende izidines (pyrrolizidines, indolizidines, chinolizidinen en legmizidinen), pyrrolidinesm-piperidines en verschillende tricyclische verbindingen (in structuren verwant aan de coccinellinen), en spiropyrrolizidines, pseudophrynamine en de , die .
Bovendien zijn hoge niveaus van amines, waaronder serotonine, histamine en tyramine, gevonden in de huid van verschillende padden en kikkers en gesynthetiseerd door de amfibie zelf vanwege hun irriterende eigenschappen op mondweefsel dat wordt gebruikt als chemische verdediging. Bovendien zijn hoge niveaus van vasoactieve peptiden zoals bradykinine, sauvagine, physaelaemin, caeruleïne, bombesine, dermorfines, enz. vermoedelijk gebruikt als verdediging tegen roofdieren en micro-organismen.
Onder de amfibieën, Bufo vulgaris, Bufo alvarius en Bufo marinus, morfologisch gelijkaardig, bezitten prominente bijschildklieren die een stroperig melkwit gif afscheiden dat twee hartglucosiden bevat, namelijk bufotenine en bufotoxine. Sommige antropologen beschreven oude volkeren van Meso-Amerika die deze padden gebruikten als een ritueel bedwelmend middel. Verder is aangenomen dat het een specifiek psychoactief ingrediënt is in het gif van B. Marinus, gebruikt als "Zombie's poeder", bekend tijdens de pre-Columbiaanse periode in Noord-Amerika. Paddengif kan soms worden aangetroffen in sommige Chinese producten die in de traditionele Chinese geneeskunde worden gebruikt, zoals 'chan su', verkocht als actuele afrodisiaca (ook bekend als 'steen', 'liefdessteen', 'keihard'). B. alvarius, de pad van de Sonorawoestijn, is een semi-aquatische amfibie die alleen voorkomt in de Sonorawoestijn, een gebied van Californië in de zuidelijke helft van Arizona en Zuid-Mexico. B. Alvarius bevat het enzym O-methyltransferase, dat bufotenine (5-OH-DMT) omzet in het krachtige hallucinogeen 5-methoxydimethyl-tryptamine (5-MeO-DMT). De huid bevat enkele indoolalkylaminen en hun metabolieten die behoren tot de gewone reeks van 5-hydroxy-indoolalkylaminen (bijv. bufotenine) en tot de minder gebruikelijke reeks van 5-methoxyindoolalkylaminen (bijv. O-methylbufotenine). Bovendien bevat de huid ook zwavelhoudende indoolalkylaminen (bijv. bufoviridine). Het oraal consumeren van Bufo-paddengif, door te likken of te eten, is ineffectief en potentieel riskant, en wordt soms geassocieerd met dodelijke afloop, omdat het gif werd ontwikkeld als een defensief gif om roofdieren ervan te weerhouden de padden te eten. Bovendien produceren veel soorten kikkers en padden andere gifstoffen of huidirriterende stoffen die niet oraal mogen worden ingenomen. Enkele diepe inademingen van verdampt gif bleken krachtige psychoactieve effecten binnen 15 s. In overeenstemming met de bekende effecten van 5-MeO-DMT is de intoxicatie intens en van korte duur, gekenmerkt door auditieve en visuele hallucinaties. De sterkste effecten verdwenen na 5 minuten, maar de resterende veranderingen in perceptie hielden tot 1 uur aan.
Uiterlijk
De gewone pad kan ongeveer 15 cm (6 inch) lang worden. Vrouwtjes zijn normaal gesproken dikker dan mannen en zuidelijke exemplaren zijn meestal groter dan noordelijke. De kop is breed met een brede mond onder de eindsnuit die twee kleine neusgaten heeft. Er zijn geen tanden. De bolvormige, uitstekende ogen hebben gele of koperkleurige irissen en horizontale spleetvormige pupillen. Net achter de ogen bevinden zich twee uitpuilende gebieden, de paratoïde klieren, die schuin zijn geplaatst. Ze bevatten een schadelijke stof, bufototoxine, die wordt gebruikt om potentiële roofdieren af te schrikken. Het hoofd sluit zich aan bij het lichaam zonder een merkbare nek en er is geen externe stemzak. Het lichaam is breed en gedrongen en ligt dicht bij de grond. De voorste ledematen zijn kort met de tenen van de voorvoeten naar binnen gericht. Tijdens het broeden ontwikkelt het mannetje huwelijkskussens op de eerste drie vingers. Hij gebruikt deze om het vrouwtje bij het paren vast te pakken. De achterpoten zijn kort ten opzichte van de poten van andere kikkers en de achterpoten hebben lange tenen zonder zwemvliezen. Er is geen staart. De huid is droog en bedekt met kleine wratachtige knobbeltjes. De kleur is een vrij uniforme tint bruin, olijfbruin of grijsbruin, soms gedeeltelijk gevlekt of gestreept met een donkerdere tint. De gewone pad heeft de neiging seksueel dimorf te zijn, waarbij de vrouwtjes bruiner zijn en de mannetjes grijzer. De onderkant is vuilwit gespikkeld met grijze en zwarte vlekken.
Andere soorten waarmee de gewone pad kan worden verward zijn de rugstreeppad (Bufo calamita) en de Europese groene pad (Bufo viridis). De eerste is meestal kleiner en heeft een gele band die over zijn rug loopt, terwijl de laatste een opvallend gevlekt patroon heeft. De paratoïde klieren van beide zijn parallel in plaats van schuin zoals bij de gewone pad. De gewone kikker (Rana temporaria) ziet er ook hetzelfde uit, maar heeft een minder ronde snuit, een vochtige, gladde huid en beweegt zich meestal door te springen.
Gewone padden kunnen vele jaren leven en hebben vijftig jaar in gevangenschap overleefd. In het wild leven gewone padden ongeveer tien tot twaalf jaar. Hun leeftijd kan worden bepaald door het aantal jaarringen in de botten van hun vingerkootjes te tellen.
Na de gewone kikker (Rana temporaria), de eetbare kikker (Pelophylax esculentus) en de watersalamander (Lissotriton vulgaris) is de gewone pad de vierde meest voorkomende amfibie in Europa. Hij komt op het hele continent voor, met uitzondering van IJsland, de koude noordelijke delen van Scandinavië, Ierland en een aantal mediterrane eilanden. Deze omvatten Malta, Kreta, Corsica, Sardinië en de Balearen. Het oostelijke bereik strekt zich uit tot Irkoetsk in Siberië en het zuidelijke bereik omvat delen van Noordwest-Afrika in de noordelijke bergketens van Marokko, Algerije en Tunesië. Een nauw verwante variant leeft in Oost-Azië, waaronder Japan. De gewone pad is te vinden op een hoogte tot 2500 meter (8200 voet) in het zuidelijke deel van zijn verspreidingsgebied. Het wordt grotendeels aangetroffen in beboste gebieden met naald-, loof- en gemengd bos, vooral op natte locaties. Het leeft ook in open landschappen, velden, bosjes, parken en tuinen, en komt vaak voor in droge gebieden ver weg van stilstaand water.
Verdeling
Padden zijn geweldige huisdieren voor mensen die geïnteresseerd zijn in amfibieën, maar een huisdier willen dat gemakkelijk te verzorgen is. Om je huisdierpad gelukkig te houden, moet je ervoor zorgen dat het terrarium alle benodigdheden heeft, zoals water en substraat, evenals een paar extra items, zoals planten en rotsen. Padden zijn carnivoren, dus ze zullen veel ruimte nodig hebben om te jagen en krekels en andere insecten in hun aquarium te eten!
1. Kies een tank van minimaal 38 L (10 US gal) voor je pad. Padden hebben voldoende ruimte nodig om zich te verstoppen, te graven en rond te springen. Upgrade met een extra 10 gallon (38 L) voor elke extra pad om ervoor te zorgen dat ze voldoende ruimte hebben om in de tank te bewegen. Plaats de tank altijd uit direct zonlicht om te voorkomen dat de omgeving te warm wordt.
2. Voeg een kokosvezelsubstraat toe dat minstens 10 cm diep is. Giet het substraat in de tank en egaliseer het zodat de pad plaatsen kan vinden om te graven. Naarmate de pad zich meer op zijn gemak voelt, begint hij te graven en het substraat te verplaatsen, wat normaal is.
3. Vul een stevige, ondiepe kom met water en begraaf deze in de ondergrond. Kies een stevige keramische kom die diep genoeg is om je pad in te passen. Voeg vervolgens voldoende gedechloreerd water toe zodat de pad zichzelf volledig onderdompelt en gehydrateerd blijft. Graaf een gat in het substraat en plaats de kom in de tank, waarbij u het substraat naar de zijkanten van de kom duwt.
Als je geen waterfilter hebt om chloor te verwijderen, voeg dan gedechloreerde druppels toe aan het water voordat je het in de tank doet. Chloor is erg gevaarlijk voor padden en je kunt de druppels bij de meeste dierenwinkels kopen.
Zorg ervoor dat u het water om de 2 dagen ververst, zodat het vers is voor uw huisdier.
4. Installeer een thermometer en een hygrometer op de tank. Padden geven de voorkeur aan koelere temperaturen met een hoge luchtvochtigheid. Plaats de meters aan één kant van de tank en controleer ze dagelijks. De temperatuur moet rond de 60-75 ° F (16-24 ° C) zijn en de luchtvochtigheid moet rond de 50% blijven. Als de tank te heet is, voeg dan koeler water toe aan de kom en zorg ervoor dat er voldoende substraat is zodat de pad kan graven om koel te blijven.
Omdat padden de voorkeur geven aan koeler weer, hebben ze normaal gesproken geen UV-licht nodig om ze warm te houden.
Als de luchtvochtigheid onder de 50% daalt, moet u de tank 2-3 keer per dag besproeien met schoon water totdat deze weer normaal is.
5. Bevestig voor de veiligheid een goed passend schermdeksel aan de bovenkant van de behuizing. Padden kunnen behoorlijk hoog springen en ze kunnen het deksel gemakkelijk van je tank afslaan. Zorg ervoor dat het deksel ventilatieopeningen heeft en niet gemakkelijk beweegt wanneer erop wordt gedrukt. Als het scherm los zit, kan de pad uit de tank ontsnappen.
Denk er altijd aan om het deksel goed vast te zetten als u klaar bent met werken in de tank.
6. Voeg bladafval of kurkschors toe bovenop het substraat zodat je pad zich kan verstoppen. Een normaal kokossubstraat kan comfortabel zijn om te graven, maar padden camoufleren zich ook graag onder grotere voorwerpen. Strooi een laag schors of bladeren rond het aquarium om verschillende plekken te creëren waar je pad zich kan verstoppen.
7. Plaats een paar levende of plastic planten in de behuizing voor meer dekking. Als je wilt dat het aquarium meer op de natuurlijke habitat van de pad lijkt, pak dan 3-4 kleine planten op, echt of nep. Plaats ze rond het aquarium om de pad een paar plaatsen te geven waar hij zich kan verstoppen als hij niet graaft of waadt.
Als je echte planten gaat gebruiken, kies dan voor een paar Golden Pothos, Epiphyte of Calathea, omdat ze gemakkelijk te onderhouden en veilig zijn voor de pad.
8. Plaats kleine kleipotten en stenen in het terrarium om vocht vast te houden. Als je nog een paar plekken wilt waar je pad zich kan verstoppen, zodat het terrarium ook vochtig blijft, leg dan een kleine aarden pot op zijn kant in de bak en voeg 2-3 stenen toe aan de bovenkant van het substraat. Wanneer je de tank mist, zorg er dan voor dat je de pot en rotsen besproeit, omdat ze vocht vasthouden en het langzaam afgeven. [6]
Zorg ervoor dat u de aarden potten op hun kant houdt, omdat de padden erin kunnen springen en vast komen te zitten als ze rechtop worden geplaatst.
Teelt
De bufo-pad heeft sinds archaïsche tijden een plaats ingenomen in menselijke mythologieën en medicijnen over de hele wereld. Gebruikt door oude volkeren voor verschillende doeleinden, omvatten de meest spectaculaire effecten, volgens de overlevering, magische en sjamanistische of occulte toepassingen voor het uitspreken van spreuken en voor waarzeggerij. In de Middeleeuwen werd de Bufo-pad gevierd als wondermiddel en vervolgd als een krachtig gif.
Antropologen hebben lang gespeculeerd dat oude volkeren van Mesoameria een pad, Bufo marinus, als ritueel bedwelmend middel gebruikten. Deze hypothese berust op veel iconografische en mythologische voorstellingen van padden en op een aantal speculatieve etnografische rapporten. De auteurs verwerpen B. marinus als een kandidaat voor dergelijk gebruik vanwege de toxiciteit van zijn gif. Deze experimenten zijn de eerste documentatie van een hallucinogeen middel uit het dierenrijk, en ze leveren duidelijk bewijs van een psychoactieve pad die gebruikt zou kunnen zijn door precolumbiaanse volkeren van de Nieuwe Wereld. Meer recentelijk, in de jaren zestig, werd de Bufo-pad herrezen als een icoon van een tegencultuur, waarbij mensen zogenaamd de afscheidingen likken of roken om high te worden. Bufotenine staat sinds de ontdekking ervan in 1893 centraal in een wetenschappelijk debat.
Geschiedenis
De meeste respondenten gebruikten 5-MeO-DMT niet vaak (<één keer/jaar), voor spirituele verkenning, en hadden minder dan vier keer in hun leven gebruikt. De meerderheid (gemiddeld 90%) rapporteerde matige tot sterke mystieke ervaringen (mintensiteit=3,64, SD=1,11; bereik 0-5; bijv. onuitsprekelijkheid, tijdloosheid, ontzag/verwondering, ervaring van puur zijn/bewustzijn), en relatief minder (gemiddeld 37%) ervoeren zeer lichte uitdagende ervaringen (mintensiteit = 0,95, SD = 0,91; bereik 0-5; bijv. angst, angst). Minder dan de helft (39%) meldde herhaalde consumptie tijdens dezelfde sessie, en zeer weinigen meldden hunkering/wens naar drugs (8%) of legale (1%), medische (1%) of psychiatrische (1%) problemen met betrekking tot gebruiken. Bovendien meldde de meerderheid van degenen die meldden dat ze gediagnosticeerd waren met psychiatrische stoornissen, verbeteringen in symptomen na gebruik van 5-MeO-DMT, waaronder verbeteringen gerelateerd aan posttraumatische stressstoornis (79%), depressie (77%), angst (69% ), en alcoholisme (66%) of drugsgebruiksstoornis (60%).
Medicinaal gebruik
De Bufo-ervaring:
De eerste paar seconden zijn een proces van overgave - je ego klauwt om te voorkomen dat je bezwijkt. Het ego vecht. Als je door kunt breken, voorbij je ego kunt komen, gaan de meeste mensen een rustige en mooie ruimte binnen, maar elke individuele ervaring varieert.
Sommige mensen hebben ervaringen uit vorige levens; sommigen ervaren het meer fysiek - rondrollen, schoppen, zwaaien - terwijl anderen stil en meditatief zijn. Sommigen lachen, sommigen spugen, sommigen stotteren tijdens het praten. Elke combinatie van het bovenstaande en meer kan gebeuren. Soms is wat je ziet - en wat er werkelijk van binnen gebeurt - heel anders.
Als je een trauma hebt meegemaakt, brengt de Bufo het weer naar boven. Ik heb mensen gezien die vergeten waren dat ze waren verkracht. De Bufo sluit je ego af en dingen die onderdrukt zijn kunnen naar de oppervlakte komen. Sommige groepen mensen, met name Afro-Amerikanen en Joden, kunnen slavernij of Holocaust-trauma ervaren. Trauma treft zeven generaties - je kunt de afdruk daarvan echt zien in sommige reizen.
Psychedelische medicijnen, zoals Bufo, kunnen nuttig zijn voor iemand die graag na een trauma wil werken. Hoewel het je de moed kan geven om die traumatische ervaringen onder ogen te zien en te doorbreken, kan het ook een uitdaging zijn. Het goede nieuws is dat je op Bufo meestal terugkeert naar een prachtige ruimte van vergeving, liefde en eenheid met het universum.
Eén worden met de goddelijke bron wordt beschreven als samadhi, of gelukzalige goddelijke ervaring, waarbij het ego en de geest oplossen. Een reis van puur bewustzijn die grenzeloos/oneindig aanvoelt. Het gevoel is moeilijk met woorden te beschrijven, maar het volstaat te zeggen dat er sprake is van een ego-dood.
Ritueel gebruik
Kliersecretie (paddengif)
Psychoactief materiaal
Bufo Vulgaris scheidt grote hoeveelheden van het krachtige bekende hallucinogeen 5-methoxy-N,N-dimethyltryptamine (5-MeO-DMT) af. Hoewel bekend is dat het gif van B. alvarius giftig is wanneer het oraal wordt geconsumeerd, kan het veilig worden gerookt en is het krachtig psychoactief via die toedieningsweg. Deze experimenten zijn de eerste documentatie van een hallucinogeen middel uit het dierenrijk, en ze leveren duidelijk bewijs van een psychoactieve pad die gebruikt zou kunnen zijn door precolumbiaanse volkeren van de Nieuwe Wereld.
Bestanddelen
Bufo wordt direct in een pijp of vape gerookt en gaat snel in en uit de bloedbaan. Het medicijn wordt verzameld wanneer de Bufo alvarius-pad uit zijn winterslaap komt - zijn gifafscheidende klier wordt gemolken, het gif wordt verzameld en gedroogd. Het verandert dan in een poederachtig kristal dat kan worden gerookt. De synthetische versie wordt anders gerookt.
Voorbereiding en dosering
Net als andere psychedelica veroorzaakt 5-MeO-DMT diepgaande veranderingen in het bewustzijn (inclusief mystieke ervaringen), met mogelijk gunstige langetermijneffecten op de geestelijke gezondheid en het welzijn.
Effecten
Bron: Christian Rätsch: The Encyclopedia of Psychoactive Plants
